UNESCO odnawia historię starożytnego Babilonu.

Reklama

czw., 07/11/2019 - 18:36 -- koscielniakk

Niebagatelny zabytek ludzkości: prawdziwy renesans starożytnego miasta.

To oficjalne: starożytny Babilon (miasto położone w Mezopotamii dawna stolica Babilonii, obecnie teren Iraku) został umieszczony na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Zaskakującym jest tu fakt, iż stało się to dopiero teraz. Mimowolnie nasuwa się pytanie: dlaczego tak późno...? Jak to możliwe, że na liście obejmującej ponad tysiąc miejsc zabrakło (jak dotąd) symbolu mitycznego miasta mezopotamskiej cywilizacji? W rzeczywistości Babilon pojawia się stosunkowo późno w starożytnej historii Bliskiego Wschodu w porównaniu do innych ważnych miejskich ośrodków na tym obszarze takich jak: Kish, Uruk, Ur, Nippur i Niniwa, lecz nie zmienia to faktu, iż bez wątpliwości wnosi swój bardzo ważny wkład dla rozwoju starożytnej cywilizacji z punktu widzenia kulturalno historycznego.

Jego nazwa pochodzi od akadyjskiego Bab-ili (m), co oznacza „Brama Boga” lub Bab-il(ani) czyli„Brama Bogów”. Pierwsza wzmianka o Babilonie pochodzi z czasów panowania Szar-kali-szarri, króla Akadu z XXIII wieku p.n.e. W okresie monarchii III dynastii z Ur (2113–2005 p.n.e.) mieściła się tutaj siedziba ensich – zarządców niewielkiej prowincji. W roku 1894 p.n.e. przywódca jednego z plemion amoryckich, niejaki Sumu-abum (1894–1881 p.n.e.) obrał Babilon za swoją siedzibę, zakładając słynną pierwszą dynastię z Babilonu. Starożytne miasto swój stosunkowo szybki rozwój osiąga w czasach amoryckiej dynastii, należącej do semickiego ludu pochodzenia syryjskiego, który to wyemigrował z okolicznych terenów górzystych do Mezopotamii, poczym wszedł w konflikt z miastem Ur.(...)

W następstwie, podczas tak zwanego okresu „środkowo-babilońskiego” (od 1595 do konca XI wieku p.n.e.) w ramach rozkwitu ,świetności miasta zaczęły przybywać tu (z okolicznych górzystych terenów) masowe napływy ludności, a co z tym się wiąże: doprowadziło to do początku powstania nowych dynastii. Miasto wówczas stało się bardzo ważnym ośrodkiem religijnym, ale tylko do momentu początku odpierania ataków ze strony królów asyryjskich (przełom II i I tysiąclecia p.n.e.).

Złoty wiek.

Najsłynniejsze zabytki Babilonii powstają za czasów panowania króla Nabuchodonozora II.

Po tej fazie rozpoczynają się lata świetności miasta a osiągają swój szczytowy okres za czasów panowania króla Nabuchodonozora II ( 605 a 562 p.n.e. ).Wtedy to właśnie powstają najsłynniejsze zabytki Babilonu: mury, pałace, zigguraty (piramidy schodkowe które być może stały się inspiracją dla powstania biblijnej Wieży Babel), brama Isztar (zrekonstruowana w Muzeum Pergamon w Berlinie).

Przypuszcza się również, że na polecenie króla powstały słynne wiszące ogrody. Do dziś nie mamy absolutnej pewności co do rzeczywistego istnienia tych rewolucyjnych jak na ówczesne czasy, zielonych konstrukcji przypominających raj na ziemi. Wiele wątpliwości (już w starożytności) opisało pięciu pisarzy greckich i łacińskich. Ideą powstania tych innowacyjnych wiszących ogrodów była potrzeba zastąpienia chociażby w minimalnej części ogromnej nostalgii za piękną, zieloną Ojczyzną z której pochodziła czarująca aczkolwiek niezwykle smutna żona króla Nabuchodosonora II o imieniu Mede.

Ostatecznie nie znaleziono żadnej wzmianki w licznych zapisach króla babilońskiego jak również żaden dokument ani sama archeologia nie jest w stanie potwierdzić istnienia zielonych, wiszących ogrodów, a co z tym nierozerwalnie się wiąże, nie można nawet określić ich pozycji. Tak przedstawia się kwestia Babilonu „Pani Królestw „do której to de facto odnosi się nawet sama Biblia (Izajasz, 47: 59)

Wieża Babel jest tematem dwóch obrazów Pietera Brueghela Starszego. Oczywistą inspiracją jest tu biblijna opowieść z Księgi Rodzaju. Wieża Babel stała się wyraźnym symbolem nieumiejętności porozumienia się między ludźmi.

Szybkie osiągnięcie sukcesu okazało się w tym przypadku niestety równie prędkim jego upadkiem. Po śmierci Nabuchodonosora II Babilon został włączony w posiadłości innych królestw: najpierw perskiego a w późniejszym czasie greckiego, niemniej jednak pozostał on ośrodkiem o istotnym znaczeniu. Pliniusz Starszy opisuje Babilon jako miasto żywe i bogate w działalność kulturalno-handlową.

Główna świątynia miasta nadal funkcjonowała na początku III wieku n.e jako okoliczne miejsce kultu. W Babilonie zmarł w 323 roku p.n.e. Aleksander Wielki, który zamierzał uczynić je stolicą swojej uniwersalnej monarchii. Ostateczny upadek miasta dokonał się za czasów panowania Partów w III wieku n.e. Zasadniczo właśnie to wydarzenie określa okres ostatecznego zaniku starożytnej kultury mezopotamskiej.

Babilon pozostał jednak wielką legendą dla świata chrześcijańskiego a zwłaszcza w kwestii przypowieści Biblijnych. Jego ponowne odkrycie, ale oczywiście w sensie czysto archeologicznym rozpoczęło się pod koniec XIX wieku. Około 80 km na południe od Bagdadu wzdłuż rzeki Eufrat, legendarne miejsce ruin było popularne, znane i odwiedzane przez wielu podróżników.

Mimo wszystko podczas rządów Saddama Husajna w myśl ideologii stworzono i jednocześnie pobudzono symbol mitologicznej Babilonii. Wszystkie te przedsięwzięcia miały na celu jak największe przyciągnięcie rzeszy turystów. Z kolei w wyniku tej inicjatywy powstały liczne repliki in situ (na miejscu). Oczywiście było to diametralnie sprzeczne z wszelką logiką, de facto z konkretnie określonymi zadaniami i ciężką, mozolną pracą jakiej podjęli sie niektórzy archeolodzy. Dosłownie pielgrzymki ciekawskich i żądnych przygód pseudo turystów (między innymi: celem zdobycia pamiątek z legendarnego miejsca) nader skutecznie spowalniały i uniemożliwiały wykopaliska. Podczas inwazji Amerykanów utworzono tudzież bazę wojskową, co jak łatwo się domyśleć, doprowadziło niestety tylko do poważnych w skutkach strat i zniszczeń z punktu widzenia przyrodniczego i co tutaj jest najważniejsze: z punktu badań naukowych

Reasumując, włączenie Babilonu do listy UNESCO oznaczanie bez kozery zabezpieczenie i przede wszystkim uzyskanie niezbędnych środków potrzebnych na utrzymanie wykopalisk... a raczej tego co jeszcze cennego w nich pozostało. Zatem bądźmy dobrej myśli i ufajmy gorąco, że Babilon dozna swego renesansu i odzyje na nowo tak jak mitologiczny Feniks, w dosłownym tego słowa znaczeniu, czyli z popiołu.

Autor: 
Franco Cardini/Tłum.: Anna Skowronek
Źródło: 

La Nazione

Zagłosowałeś na opcję 'w górę'.
Polub Plportal.pl:

Reklama