Ambasador Palestyny porównał sytuację Palestyńczyków do sytuacji Polaków w okresie zaborów

Reklama

Sytuacja Palestyńczyków jest podobna do sytuacji Polaków w okresie zaborów - powiedział we wtorek ambasador Palestyny w Polsce Mahmoud Khalifa. Wyraził jednocześnie przekonanie, że Polska zachowa się mądrzej niż kraje, które przeniosły swoje ambasady w Izraelu do Jerozolimy.

Odnosząc się na antenie radia RMF FM do decyzji prezydenta USA Donalda Trumpa o przeniesieniu amerykańskiej ambasady w Izraelu do Jerozolimy oraz do uznania tego miasta za prawowitą stolicę Izraela, palestyński dyplomata ocenił, że wynika ona z niezrozumienia sytuacji na Bliskim Wschodzie.

 

Pytany, dlaczego Palestyńczycy nie chcą przeniesienia ambasady amerykańskiej do Jerozolimy Khalifa podkreślił, że Jerozolima znajduje się na okupowanych od 1967 r. ziemiach palestyńskich. Ocenił zarazem, że akt ten oznacza likwidację możliwości powstania dwóch państw - izraelskiego i palestyńskiego.

 

Zdaniem dyplomaty na podjęciu decyzji o przeniesieniu placówek z Tel Awiwu przez USA, Paragwaj i Gwatemalę się skończy, i żadne inne państwo nie przeniesie już swojej stolicy do Jerozolimy.

 

Pytany, czy gdyby Polska przeniosła swoją ambasadę do Jerozolimy, oznaczałoby to koniec jego misji w Warszawie, Khalif odparł, że spodziewa się, że działania Polski, jako kraju sprawującego aktualnie prezydencję Rady Bezpieczeństwa ONZ, będą mądrzejsze.

"Chcieli powiedzieć światu o zbrodni przeciwko naszemu narodowi"

 

- Sytuacja Palestyńczyków jest podobna do sytuacji Polski, kiedy straciła swoją suwerenność i swoją ziemię na 130 lat; (Polacy) walczyli i wywalczyli swoje państwo - mówił dyplomata.

 

Palestyński ambasador odniósł się też do ostatnich wydarzeń w Strefie Gazy, gdzie w krwawych starciach z siłami izraelskimi zginęło - według władz palestyńskich - ok. 60 Palestyńczyków, a ok. 2800 zostało rannych.

 

Według niego protestujący przy granicy z Izraelem Palestyńczycy byli młodymi ludźmi, którzy "chcieli powiedzieć światu (...) o zbrodni izraelskiej przeciwko naszemu narodowi i że jest czas, żeby rozwiązać tę sprawę".

 

Przekonywał także, że zastosowanie ostrej amunicji przeciwko manifestantom jest sprawą, którą powinien zająć się międzynarodowy trybunał. Dyplomata nawiązał w ten sposób do wniosku złożonego we wtorek przez jego kraj do Międzynarodowego Trybunału Karnego o wszczęcie śledztwa w sprawie naruszeń praw człowieka związanych z izraelską polityką osadnictwa żydowskiego.

Przypomnijmy zarzewie konfliktu - ekspansje Żydów na terenie Palestyny

Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. W 1841 roku Żydzi zakupili w Palestynie pierwszy gaj pomarańczowy. Uczyniono to za pieniądze brytyjskiego finansisty sir Mosesa Montefiore, a za namową rabina Cwiego Hirsza Kaliszera. W tym czasie w Jerozolimie żyło 500 Żydów, a naczelnym rabinem Jerozolimy był Samuel Salant.

W 1856 roku w Jerozolimie żyło już ponad 5 tys. Żydów. W 1863 roku Jechiel Brill rozpoczął w Jerozolimie wydawać pierwsze hebrajskie czasopismo „Ha-Lewanon”.

- W 1870 roku Żydzi z francuskiej organizacji Alliance Israélite Universelle wykupili w Palestynie mały obszar ziemi (nazwany Mikwat Israel), na którym założyli szkołę rolniczą. Dyrektorem szkoły został Charles Nettner. Do tego miejsca przybywali Żydzi z Europy Środkowej i Wschodniej, zwłaszcza z terenów Rosji. Osadnictwo rolnicze w Palestynie finansował baron Edmond James de Rothschild. Rothschild założył PICA (The Palestine Jewish Colonization Association). Na wsparcie osadnictwa przekazał ponad 50 mln dolarów, oraz dodatkowo wiele milionów na rozwój przemysłu. W owym czasie w Jerozolimie mieszkało już około 14 tys. Żydów i wkrótce stali się większością w mieście.

- W 1879 roku organizacja Alliance Israélite Universelle po raz kolejny wykupiła w Palestynie mały obszar ziemi. Znajdował się on w pobliżu Jafy. Utworzono w tym miejscu kolonię rolniczą Petach Tikwa (pol. Drzwi nadziei). Mordechaj Diskin pomógł założyć tutaj pierwszą nowoczesną szkołę religijną Necach Israel.

- W 1880 roku do Palestyny przybyła fala żydowskich uchodźców z Jemenu. Szacuje się, że w owym czasie w Palestynie obok 500 tys. muzułmanów żyło około 40 tys. Żydów.

- W latach 1881-1903 do Palestyny napłynęła pierwsza fala żydowskich imigrantów.

Była to tzw. pierwsza alija (dosłownie: „wstąpienie” – tak Żydzi mówią o powrocie do „ojczyzny swoich ojców”). Szacuje się, że w tym okresie osiedliło się w Palestynie około 25 tys. Żydów. Byli to głównie rosyjscy Żydzi uciekający przed pogromami.

- Założenie Tel Awiwu – 1909 rok
W latach 1904-1913 do Palestyny przybyła kolejna fala żydowskich imigrantów. W drugiej aliji do Palestyny przybyło około 40 tys. Żydów. Owi pionierzy (hebr. חלוצים [chalucim]) zakładali wspólnoty rolnicze, rekultywowali bagna w Dolinie Ha-Chula, Pustynię Judzką i nadmorski pas wydm. Założyli nadmorskie miasto Tel Awiw i sieć małych osad rolniczych.

- W latach 1919-1923 do Palestyny przybyła kolejna fala żydowskich imigrantów.

- 1 lipca 1920 roku oficjalnie Palestyna przypadła Wielkiej Brytanii, na mocy traktatu pokojowego z Turcją.

Zaczął się okres brytyjskiej administracji cywilnej w Brytyjskim Mandacie Palestyny.

- Założenie Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie – 1925 rok.

Po pogromie w Hebronie – 1929 rok.
W latach 1924-1931 do Palestyny przybyła kolejna fala żydowskich imigrantów. Szacuje się, że w tym okresie w Palestynie osiedliło się około 80 tys. Żydów (w tym prawie 62 tys. Żydów polskich). Byli to rzemieślnicy i drobni przedsiębiorcy, którzy nie widzieli możliwości działania politycznego w Polsce. Ich napływ do Palestyny był silnym impulsem rozwoju.

- W 1925 roku Arabowie zaatakowali osiedla żydowskie w Palestynie. Między innymi w Hebronie zginęło 150 żydowskich wychowanków szkoły rabinackiej. W całej Palestynie kilkuset Żydów zostało rannych. Rozruchy zostały powstrzymane przez brytyjskie wojska przybyłe z Egiptu.

- W latach 1931-1940 piąta fala żydowskich imigrantów przybyła do Palestyny. Szacuje się, że w tym okresie około 250 tys. Żydów osiedliło się w Palestynie. W tej liczbie znajdowało się około 100 tys. Żydów niemieckich, którzy uciekali przed nazizmem z Europy.

- W listopadzie 1935 roku politycy arabscy przedstawili Brytyjczykom memorandum, domagając się utworzenia demokratycznego rządu arabskiego w Palestynie, wprowadzenia całkowitego zakazu żydowskiej imigracji oraz zakazu sprzedaży ziemi Żydom.

- Szósta fala żydowskich imigrantów przybywała do Palestyny w trudnych wojennych latach 1941-1947.

- 14 maja 1948 roku o godzinie 16:00, Dawid Ben Gurion odczytał na posiedzeniu Rady Ludowej (Mozet HaAm) w Tel Awiwie Deklarację Niepodległości, głoszącą o ustanowieniu Państwa Izrael.

Autor: 
Z.B.
Źródło: 

polsatnews/plportal.pl

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.

Reklama